"آموزش عشایر جرقه آتش بود. بر خرمن جهل و بیداد زد. ابر بهاری بود. بر تشنگان ایل بارید. نسیم سبکخیز فروردین بود. غنچه های معرفت را در کوه ها شکفت. بوسه نوازشگر مادر بود. اشک یتیمان را در بیابان ها سترد و دریغا! که به پایان راه نرسیده، از میان رفت.چهره ام، در آسمان فتح و ظفر می درخشید. ریاحین وحشی جبال و صحاری، گل های شهر و گلستان را، از یاد برده بود. عطر دانش، دشت ها و بلوط زارها را معطر ساخته بود. طنین خوش آهنگ شعر و سرود، در کوه ها و کتل ها پیچیده بود. فروغ علم، از شب سیاه خانه به دوشان، روز روشن آفریده بود. از فرزندان چوپانان، دورافتادگان، از یاد رفتگان، هزاران آموزگار و دبیر فداکار، مهندس کاردان، طبیب حاذق و مدیر برجسته، پرورش یافته بود و باز هم دریغا! ..."

(محمد بهمن بیگی)

ما همان دورافتادگان و از یادرفته گانیم. ما همان ها هستیم که بر خرمنمان جرقه آتش او افتاد. همان تشنگانی هستیم که ابر بهاری او سیرابمان کرد. نسیم سبکخیز فروردین او تن های خسته مان را نوازش داد و اشک های هزاران ساله چهره پدران و مادرانمان را سرانگشتان با سخاوت او سترد.

حال کمترین کاری که از دستمان می آید بوسه بر سنگ مزار او در عصر های پنج شنبه است. ساعتی بر کنار قبرش بنشینیم و مهربانی هایش را در ذهنمان مرور کنیم.

می خواهیم به نسلی که او را ندید بگوییم که در این سرزمین اگر چه انسان های ماندگار کم می آیند و می روند، اما اثرگذارند و مایه افتخار.

این سایت توسط موسسه فرهنگی کتابداری همارا تولید کننده نرم افزارهای مدیریت کتابخانه طراحی، ایجاد و به دوستداران استاد فقید بهمن بیگی تقدیم می شود.